सम्मानया सवाः

विजयरत्न असंबरे
साहित्यया सिर्जनाय् वं तःदँ हे ई बी धुंकल । ग्वःदँ धकाः वं ल्याः खायेगु हे त्वःता बीधुंकल । तर च्वयेगु धाःसा आःतक मत्वःतूनि । भाषा व व्याकरणय् बांलाक ल्हाः न्ह्याःगुलिं वयात छगू नेवाः भाय्या पत्रिकाय् सम्पादकया ज्या बियातःगु दु । ज्या दु, तर नेपालभाषाया सेवा धकाः वयात बीगु तलब धाःसा म्हो जक । अय्सां व गव्लें उसिचाःगु खनेमदु । हारेचाःगु खनेमदु ।
भाषा व साहित्यया ख्यलय् वयात अपाःसिनं वरिष्ठ सर्जकया दर्जा बियातःगु दु । आपाःसिनं वयागु भाषा सेवाया भावनाया तारिफ हे याइगु । वयागु सिर्जनाया नं तारिफ हे जू । छगू निगू सिरपाः नं त्याकू । थ्व ख्यलय् ताःईनिसें दिपाः मदयेक च्वया वयाच्वंगुलिं वयात इलय्व्यलय् सम्मान नं याः । थज्याःगु सिरपाः व सम्मान याइबलय् दां नापं दइबलय्े धाःसा छतानिता ज्या तरेजू वया । तर दां मदुगु सम्मान व हनापतिं धाःसा वयागु भ्वाथःगु छेँया अंगः ह्वखनेगु बाहेक मेगु ज्या मयाः ।
छगू अज्याःगु सम्मान फयेगु ज्याझ्वलय् वयागु पलाः न्ह्यात । क्वःछिनातःगु थासय् थ्यन । थ्व ख्यलय् नीन्यादँसिवें न्ह्यवंनिसें निरन्तर च्वसा न्ह्याका वयाच्वंपिं च्वमिपिन्त हनेगु ज्याझ्वलय् वयात नं हनेत्यंगु दु । सम्मानित जुइपिं मेपिं नापं वयात नं दबुलिइ फ्यतुइकल । ज्याझ्वलय् दबुलिइ च्वंपि मूपाहाँ व पाहाँ धकाः धयातःपिं हनेबहपिंसं अन सम्मानित जुइपिनिगु तारिफ याःबलय् वयागु नं तारिफ यात । हनेबःपिनिगु म्हुतुं थःगु तारिफ न्यनाः वयागु नुगः लसतां भय्बिल । थःम्हेसिनं थःत धन्य तायेकल । सम्मानया ज्या न्ह्यात । वयात नं दोसल्लां न्ययेकल । स्वांमाः क्वखायेकल । स्वांमाः व खादा ला गुलि गुलि का । ल्याः खानां साध्य हे मजू । हनेकथं वयात नं भराय्पाःगु हनापौ लःल्हात । हनापौ लःल्हाना कयाच्वंगु इलय् वयागु नुगः लसतां भाराभारा मिनाः ल्हाः हे थरथर खात । वयागु थःगु छाति नं तफाः जुयावः थें जुल । सकसिनं वयात बधाई बिल । भिंतुना देछात ।
लँय् नापलाक्वसिनं वयात भिंतुन । गुम्हेसिनं ला भ्वय् हे नकेमाल धकाः तकं धाल । भिंतुनाया थ्व बोझं वयागु पलाः हे थातय् मलाः थें जुल । भिंतुनाया बोझं वयात थुलि काल कि अय्लाखं नं उलि काइमखु जुइ । थथे भिंतुनाया बोझ कायेकाः व बुलुहुं बुलुहुं छेँपाखे न्ह्याःवन ।
व छेँय् थ्यन । बिस्तारं थहां वन । छकू क्वथाय् वया जहान व निम्ह मस्त सुम्क च्वनाच्वन । उमिगु ख्वालय् न लसताया भाव खनेदु न मेकथंया छुं भाव हे खनेदु । छुं कथंया भाव खनेमदु । भावशून्य उमिगु ख्वाःया भाव हिलेगु कुतः कथं वं थः जहानपाखे स्वयाः धालः, ‘सिल ला छं ? थौं साप हे न्ह्यइपुल नि । अन ला दु नि फलानाम्हेसिनं जिगु बारे थथे धाल अले ढिस्कानाम्हेसिनं अथे धाल नि । वयागु थ्व खँ न्यनाः नं वया जहानम्हेसिनं म्हुतुसि मफाः । म्हुतुप्वाः तिना हे तल ।
“मखु धया छु जुल छिमित ? न्वनि हे मवासे छु यानाच्वनागु ? जि ला अन ज्याझ्वलय् समय् बजि नया वयेधुन । अझ वं बिउगु भिंतुना, थ्वं बिउगु भिंतुनाया सवाः काकां हे प्वाः जाल धया दु नि । छिमि छु नया ले ?” वयागु थ्व न्ह्यसःया लिसलय् वया जहानं थःगु ख्वाः फस्वकल । जहानम्हेसियागु फस्वःगु ख्वाःया दिशापाखें वयागु मिखा वन । अन वं तःन्हुनिसें मच्याःगु भुतू खन । प्वकतांगु जासि खन । मेगु छुं मखन ।